ՆԱՄԱԿՆԵՐ և ՈՉ ՄԻԱՅՆ

էդգար Ալան Պոյի նամակը Ելենա Ուիթմանին

Գեղանի Ելենա, ես հպվեցի շուրթերով Ձեր նամակին` թրջելով այն ուրախության արցունքներով կամ «աստվածային վհատությամբ»։Եթե իսկապես հավատայի, կաղոթեի Աստծոն, անմիջապես ծունր կիջնեի ու կաղաչեի (իմ կյանքի այս նշանակալից պահին), որ ինձ բառեր ներշնչի, որ կարողանամ Ձեր առաջ ամբողջովին բացել սիրտս։ Իմ բոլոր մտքերը, կրքերը դարձել են միացյալ մի ցանկություն, մի ցանկություն, որ հնար տա Ձեզ տեսնել, հասկանալ այն, ինչի համար բավական չի մարդկային ձայնը, իմ սիրո աներևակայելի հուրը, քանզի այնքան լավ գիտեմ Ձեր բանաստեղծական էությունը, որ եթե Ձեր հոգու աչքերով թափանցեիք իմ հոգին, Դուք կսիրեիք ինձ, գոնե կմեծարեիք իմ ՍԵՐԸ…Իսկ հիմա ամենահասարակ բառերով ուզում եմ նկարագրել այն տպավորությունը, որ Ձեր արտաքինով թողեցիք ինձ վրա։ Երբ դուք տատանվելով, շատ գունատ և սրտնեղած առաջացաք դեպի ինձ, հառեցիք Ձեր աչքերը ուղիղ իմ աչքերին, ես հավատացի, որ գոյություն ունի հոգեկան ազդեցություն ու հասկացա, որ իմ Ելենան եք, հազար երազներիս Ելենան…Երբ խոսում էիք, ես չէի ընկալում բառերը, միայն լսում է թավիշ ձայնը, որի մեղեդին ինձ ավելի հարազատ էր, քան իմ սեփականը…Երբ քայլում էիք սենյակում և աթոռիս թիկնակին դնում ձեր ձեռքը, անկենդան փայտից անբնական դողը անցնում էր իմ էությանը, ցնցում սիրտս, գլուխս սկսում էր պտտվել, Ձեր արբեցնող գոյությամբ, այլ ոչ թե իրական զգացմունքներով էի տեսնում ու լսում Ձեզ. հոգիս էր Ձեզ նշմարում։Թույլ տվեք մեջբերել ձեր նամակից մի հատված. «Թեպետ Ձեր ներկայությամբ ես ինձ երեխա եմ զգում ու խոնարհվում եմ Ձեր իմաստության առաջ, բայց չգիտեք, որ մի քանի տարով մեծ եմ…»։ Ասենք թե դա ճիշտ է։ Չե՞ք զգում, սիրելիս, հարցնում եմ Ձեր բանականությանը, Ձեր սրտին, որ իմ աստվածային էությունը, իմ հոգին շնչահեղձվելով ձգտում է խառնվել Ձեր հոգուն։ԵԼԵՆԱ, ՄԻ՞ԹԵ ՀՈԳԻՆ ՏԱՐԻՔ ՈՒՆԻ…Մի՞թե չի մարել սիրտս Ձեր հրաշք ժպիտից, չե՞մ պահել Ձեր ձեռքը ափումս, չե՞մ սուզվել Ձեր հոգում՝ Ձեր բյուրեղյա աչքերի միջով։ Եղե՞լ է այդ բոլորը։ Թե ես երազում եմ, կամ էլ խենթ եմ։

Սկզբնաղբյուրը՝ համացանց։